TIC in Limboland

Frauke Finke over uitgeverij TIC en Limburgs chauvinisme

Chauvinisme. Doen ze er nou wel aan of niet? Paul zegt zelf van niet, Luiz als Braziliaan zou dat al helemaal misstaan. Maar samen hebben Paul en Luiz wel al 7½ jaar uitgeverij TIC – een uitgeverijtje dat Limburgse boeken uitgeeft. Boeken geschreven door Limburgers of over Limburg, de enige uitgeverij in Maastricht die zich op deze niche in de markt richt.

LiLiLi
TIC bestaat uit een hecht koppel dat elkaar goed heeft gevonden. Paul en Luiz werken elke dag samen in dezelfde ruimte in hun huis, aan twee bureaus naast elkaar. Paul Weelen aan de tekst en Luiz Oliveira aan de vormgeving. Sinds twee jaar kunnen ze leven van de opbrengst van hun tweemansbedrijf. Gemiddeld geven ze tien boeken per jaar uit, in totaal zo’n negentig tot nu toe. Ze staan allemaal naast elkaar in een kast in hun woonkamer, zowel romans als non-fictie. Het nieuwste boek is van Wiel Verheesen: ‘Trainers waar Limburg trots op is’, over het voetballeven van internationaal bekende toptrainers uit Limburg. Het uitgeven van het ene boek is een commerciële keuze, het andere een soort hobbyisme. TIC-boeken liggen in twintig geselecteerde boekwinkels verspreid over heel Limburg, de zogenaamde LiLiLi-licentiehouders. Daar zijn ze dan ook echt allemaal verkrijgbaar. LiLiLi staat voor Limburgse Literaire Lies. Binnenkort verschijnt er een biografie van een bekende Limburger die precies honderd jaar dood is: oud minister-president Ruys de Beerenbrouck.

Cultureel Erfgoed
In het verhaal dat Paul en Luiz me vertellen, klinkt duidelijk door dat ze ontevreden zijn over aandacht. Ze pleiten met veel passie voor meer waardering van de Limburgse dialecten en cultuur, en zouden graag willen samenwerken in het promoten daarvan. ‘Kijk naar de kwaliteit die Limburg in huis heeft. De media nemen de tijd niet om te kijken naar het cultureel erfgoed dat hier voor het oprapen ligt. Het moet altijd weer uit het hippe Amsterdam komen om aandacht te krijgen. Hollanders zonder inzicht in kwaliteit hebben het hier voor het zeggen. Op de regionale zenders zijn het altijd weer dezelfde artiesten die aandacht krijgen, terwijl het Limburgse cultureel erfgoed juist zo rijk en divers is.’ De koers van L1 bijvoorbeeld – Paul heeft er geen goed woord voor over. ‘Kijk eens om je heen! Kijk kleiner, naar kwaliteit. Mensen nemen de moeite niet om iets nieuws te ontdekken. Overigens is het grote Limburgse publiek ook niet geïnteresseerd in dingen van niveau.’

Minderwaardigheidscomplex
Limburg, Limburg, Limburg; Limburg voor en Limburg na. Het klinkt zo verongelijkt: luister naar Limburg! Ik vraag mij later af of deze frustratie geen onderdeel is van het collectieve minderwaardigheidscomplex waar Limburgers onder lijden. Die idiote, gezapige, een beetje achterlijke Limbo’s met hun rare taaltje, daar ver weg in een uithoek van het land… niet echt serieus te nemen. En daarom gaan we hard roepen hoe geweldig het hier is. Alleen Amsterdams chauvinisme overtreft dat van de Limburgers, maar uitgeverij TIC gaat het gevecht aan! Ik denk dat we van dat negatieve zelfbeeld af moeten. Limburgse muziek krijgt veel aandacht in de landelijke media en Limburg wordt goed gepromoot. De media richten zich meer en meer op de regio, al dan niet noodgedwongen. En dat het grote publiek niet maalt om ‘kleine kwaliteit’, dat is toch overal ter wereld hetzelfde? De commercialisering en verschraling lijken niet te stoppen. Daarom moeten initiatieven zoals van TIC onvoorwaardelijk worden toegejuicht.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Basta 08

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s