Le Bourgeois

Krokus over Mestreech Sjiek en Sjoen

Ik zie en spreek weleens oude vrienden. Nu dertigers en veertigers. Gesetteld. Maastrichtenaren omdat ze hier toevallig geboren zijn. Trots op hun stad. Tevreden met hun leventje.

Ik zie en spreek ze nu nog weleens. En ik hoor gezeur, gezever en gezeik. Little people, die oude vrienden van mij. Een compleet verdwaalde generatie. Eens gingen we voor elkaar door het vuur. Ik voor hen, zij voor mij. Toen waren we tieners. Wild en op zoek naar avontuur. En nu…wat is er gebeurd met ze? Godverdomme.

Zeuren over dat nietige alledaagse leventje….zeveren over alle kleine probleempjes…zeiken over het gezeik dat leven heet.
En zij zijn de inwoners van deze stad. De middengeneratie die het voor het zeggen heeft. Alleen al omdat ze de meerderheid vormen. Die zeikerds en trutjes die zelfgenoegzaam hun eigen armzalige eilandjes beschermen.

Bang voor de jeugd, omdat ze zelf niet meer jong kunnen zijn.
Bang voor het verleden, omdat ze verdomd goed weten dat ze toen anders en vrijer waren.
Bang voor de toekomst, omdat de angst langzaam in hen gekropen is en groeit als een kankergezwel.
Zij verpesten de stad, omdat ze geen veranderingen willen. Daar schijten ze voor in hun broek. Hypocriet zijn ze, omdat ze weten dat ze laf zijn. En lui. Leugenaars omdat ze anders praten dan ze doen.

Ik ken een man, die vroeger een grote bek had en naar de Sex Pistols luisterde. Opstandig was en zich nooit zou laten inpakken. Hij woont nu in een duur appartement op Plein 92 en vertelde onlangs dat hij geen skaters op het plein wilde. De overlast, en zo, weet je wel…

Ik hoorde Jaques Brel zingen: de burgerij meneer, de burgerij. Le Bourgeois.
Anderen raken al in paniek als ze drie jongens met een scooter bij een kapotte lantaarnpaal zien staan. Ze menen dan serieus de politie te moeten bellen. Stel je voor dat het uit de hand loopt…
In Maastricht ben je al oud voordat je jong mag zijn. Een warme natte kleffe deken die om je heen geslagen wordt en die blijft kleven en steeds zwaarder wordt.

Meestreech, sjiek en sjoen. Fatsoen moot het doen. Ik word er kotsmisselijk van omdat fatsoen iets heel anders is dan anderen te dwingen zich aan de heersende kleinburgerlijkheid aan te passen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Basta 08

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s